het Prinsengracht concert

P1030789

uhhh ben ik weer te laat?

Een impressie van het Prinsengrachtconcert augustus 2001

Zaterdag 18 augustus.

De weersvoorspellingen zijn ongunstig voor het concert van vanavond, regen, onweer en weinig kans voor de zon, maar kosten wat het kost, ik wil erheen.
Jaren geleden mocht ik het voor het eerst van dichtbij meemaken. Bij toeval was ik in de buurt en belandde er midden in.
Het werd een onvergetelijke avond. Die sfeer, zoveel mensen in bootjes, op de straat, zittend op rieten matjes of op meegebrachte stoeltjes of simpel staand op de stoep met een glaasje in de hand mee zingend en deinend op de muziek. Overal gejoel van toeters en bellen en dan het applaus, die geweldige saamhorigheid tussen al die mensen, ik voelde mij zo rijk die avond en zo intens gelukkig.
Dit wilde ik geen enkele keer meer missen maar de omstandigheden van de tijd en plaats waar je je op dat moment bevindt maken het soms onmogelijk om je te kunnen houden aan de afspraak die je met jezelf hebt gemaakt.
De keren dat ik het niet live kon meemaken volgde ik het via de T.V. wat uiteraard een totaal andere beleving is.

Vandaag ga ik zeker, ook al regent het pijpenstelen, ook al stormt het of wat dan ook, het is een belofte aan mijzelf waar ik mij aan wil houden.
Het toeval wil dat ik deze dag al in de Jordaan ben om in een galerie de honneurs waar te nemen voor Malie Baehr’s expositie.
s’Morgens motregent het al. Voor de zekerheid heb ik de paraplu mee, een extra trui en een jas.
Bij de supermarkt koop ik drie kleine flesjes wijn en wat zoutjes. Voor op de grond nog twee rieten matjes tegen optrekkende kou.
Het is een heel gesjouw maar niets kan voor mij de pret nog drukken deze dag, ik verheug mij er zo ontzettend op!
Aangekomen op de Westermarkt stap ik uit de tram en zie op de grond een pocketboekje liggen.
Ik geneer me om het op te pakken maar lees wel de titel. ‘ Aan de oever van de Piedra huilde ik’ van Paulo Coëhlo.
Ik steek de straat over, loop naar de haringstal en koop wat gebakken kibbeling.
Zittend op een bankje voor de Westerkerk eet ik het met smaak op.
Achter mij scharrelt een zwerver in de vuilnisbak en vindt er een plastic bakje met een ondefinieerbare inhoud.
Nadat hij het bekeken heeft gooit hij het terug op de straat en pakt zijn gammele fiets.
Op het bagagerek ligt een met touw vast gebonden opgerolde deken of iets wat daar voor door moet gaan. Aan weerskanten van het stuur hangen plastic tassen volgepropt met afval of wat dan ook. In zichzelf mompelend loopt hij weg.

Een Amerikaans echtpaar, dat naast mij op een ander bankje zit en duidelijk goed gesitueerd, gezien de juwelen en dure kleding die de vrouw draagt, moet er hartelijk om lachen, ik weet eigenlijk niet waarom.
In een opwelling had ik de zwerver wat van de kibbeling willen aanbieden maar je weet nooit wat je aanhaalt en bovendien was hij vertrokken voordat ik er erg in had.

Op het moment dat de zon doorbreekt wordt mijn aandacht opnieuw getrokken door het boekje bij de tramhalte.
Ik associeer het met de zwerver, niemand bekommerde zich erom.
Ik stap op, omdat het bijna tijd is om de galerie te openen, en loop naar de tramhalte, raap het boekje op en stop het in mijn tas.

Op de gracht zijn de voorbereidingen voor het concert van vanavond al in volle gang. Er wordt druk gewerkt aan de technische apparatuur en de belichting op en rond het podium.
Terwijl ik er naar toe loop om alvast een beetje te kunnen proeven van de sfeer, hoor ik de piano, het slagwerk en de blazers. Even, voor een paar minuten, ga ik zitten op de grond aan de kade en kijk naar de rimpeling van het water in de gracht.
De zon breekt nu goed door en schenkt mij vrijblijvend, een moment om nooit meer te vergeten.
Ik haal het gevonden boekje uit mijn tas en lees de korte beschrijving ervan.
Om de één of andere reden spreekt het mij direct aan en later, in de galerie, ben ik het gaan lezen.
In het kort gaat het over hoe je jezelf in positieve zin een ander leven kunt bieden als je durft los te laten en durft te ondernemen.
De middag in de galerie verloopt rustig zodat ik de gelegenheid krijg om buiten in het nog steeds stralende zonnetje een stukje uit het gevonden boekje te lezen.
Ongetwijfeld moet het boekje zich een stuk gelukkiger gevoeld hebben nu het niet meer als afgedankt op de straat lag maar in mijn handen was en met veel nieuwsgierigheid werd gelezen.

Tegen vijven komt een vriendin mij ophalen om samen te gaan eten en vervolgens het concert bij te wonen. Boven verwachting straalt de zon nog volop en is het aangenaam toeven op het terras van het restaurant aan de gracht.
Rond een uur of zeven begeven wij ons richting Prinsengracht.
Vanuit de verte kunnen we de drukte al zien. De mensen staan vanaf de brug tot ver over de gracht.
We proberen zo dicht mogelijk bij het podium te komen en wurmen ons door de menigte heen om een plekje te zoeken. Een plekje tussen de stoelen en matjes, tassen en kratjes, tussen arm en rijk, jong en oud, tussen van alles en nog wat.
Dat hele kleine plekje, waar nog maar net ruimte is voor onze tassen extra kleding, de tas met wijn en zoutjes en de rieten matjes vinden we uiteindelijk op de grond, en installeren ons naar alle tevredenheid.
Je zit zo opeen gepakt dat het vrijwel onmogelijk is géén contact te krijgen met je naaste buren.
In de kortst mogelijke tijd ben je in een gesprek verwikkeld met bijvoorbeeld een vrouw die in Den-Haag geboren is. Als zij van mij verneemt dat ik daar ook vandaan kom vraagt en vertelt zij mij de oren van het hoofd.
Ik pak de twee flesjes wijn uit de tas en breng samen met mijn vriendin een toast uit op deze bijzondere avond.
Direct daarop giechelt de Haagse tegen haar man, ’O, schat laten wij er óók een nemen.’ Waarna haar
eega een fles champagne uit een leren tas tevoorschijn haalt, inclusief twee, daarvoor bestemde kristallen glazen.
Als de man de glazen heeft gevuld proost zij joviaal met haar chique glas tegen onze plastic bekertjes en vraagt ons verbaasd of wij geen glazen hebben om uit te drinken.
‘Nee hoor’ antwoorden wij bijna gelijk, ‘ Zo drinken wij altijd.’ en meteen schieten wij in de lach.
Aan mijn rechterkant hoor ik een man op z’n plat Amsterdams tegen iemand zeggen , ‘keik, dar war die mensen uit het ram hange, ja dar bij dat gele kozein, die wonen in één van mein huizen want deze hele kant van de gracht is van mein! dus die hebbe een beste plek. nee …. niet de overkant hoor.’ voegt hij er voor alle duidelijkheid nog aan toe.

Voor het eerst in het openbaar, met zoveel mensen om mij heen, pak ik mijn schetsboekje en tracht een impressie weer te geven van wat ik om mij heen zie.
Ik moet toegeven dat het geen gemakkelijke opgave is omdat men voortdurend van houding
veranderd. Ik zie het daarom ook niet als een onmogelijke opgave dan wel als een plezierig tijdverdrijf.
Terwijl wij daar zo knus met z’n allen, in afwachting van het concert, zitten te babbelen worden wij plotseling opgeschrikt door rondvliegende mini lampjes die ons vanaf diverse bootjes worden toegeworpen.
Sommige mensen krijgen er een tegen hun hoofd, inclusief ik zelf, maar goed het verhoogt straks, wanneer het donker is wel de sfeer.

De Haagse vrouw die juist vol trots aan het vertellen is, dat zij onlangs een mooi flatje heeft gekocht op de boulevard in Scheveningen, krijgt ook een lampje in haar nek en pruilt als een klein meisje dat ze ‘au au’ heeft waarop haar geliefde echtgenoot haar pijntje wegkust zodat zij haar verhaal over het flatje kan voortzetten.
Eindelijk is het dan zover. Het concert gaat beginnen. Er wordt ons eerst nog het één en ander vertelt
en dan roffelt een jong talent in glitterjurk, hoog in een stellage gehesen, vergezelt door twee fakkels, de spits af.
Vol verwachting luister en kijk ik naar alles wat er op en om het water van de gracht plaatsvindt.
.
Kleurrijk zijn de bootjes, versierd met vlaggen, ballonnen en lichtjes. Schouder aan schouder liggen ze gebroederlijk naast elkaar. Vreedzaam zijn ook de mensen op de bootjes met armen om elkaars schouders en in de vrije hand een glas gevuld met zaligmakend vocht.
Uit de ramen hangen mensen nieuwsgierig kijkend naar wat zich onder hen afspeelt. ‘Als je dar woont dan tref je het toch mar met zo’n mooie plek’ fluistert de man van de vele panden in mijn oor . ‘Ik tref het anders ook hoor, dat ik zo’n mooi plekje heb gevonden.’ troef ik hem af in de hoop dat hij mij niet nog eens mijn uitgekomen droom verstoort.
Wanneer het meisje van amper negentien jaar is uitgeroffeld barst de gracht uit zijn voegen van het applaus, gejoel en getoeter dat schettert uit de claxons van de bootjes.
De sfeer begint er goed in te komen. De glazen worden bijgevuld en opnieuw geheven. Op de bootjes worden hier en daar dansjes uitgevoerd. Tijdens de schitterende muzikale optredens van diverse musici deinen de mensen mee op de melodie en het ritme en blaft er hier en daar een hond of slaakt iemand uit enthousiasme of uit balorigheid een kreet.
Wanneer de cellist zijn optreden besluit met de Hongaarse dans nr. 5 van Brahms klapt het gehele publiek mee, zelfs op de momenten waarop het niet zou moeten maar het brengt de sfeer op topniveau.
Er wordt een pauze van een half uur aangekondigd en als grapje wordt er gezegd dat de mensen wel even naar huis kunnen om te plassen!!!
De Haagse vrouw van het Scheveningse flatje is blij dat ze haar mond weer open mag doen nadat zij van een echte Jordanese voorbuurvrouw het verzoek had gekregen haar klep te houden toen ze weer over de Scheveningse pier begon te vertellen terwijl het concert al in volle gang was.
De drank begon haar al aardig parten te spelen.
We dronken de wijn en aten de zoutjes. Ik pakte het schetsboekje weer ter hand en tekende wat geveltjes.
‘Ach….. zou jij ons misschien ook willen tekenen met een glaasje champagne in ons hand als aandenken, ik vind het zó énig hier, zo écht Amsterdams. Ik betaal je er voor hoor!’
Het deftige hoog Haagse accent wat zij gedurende de avond in stand probeerde te houden viel na de diverse glaasjes champagne danig aan gruzelementen
De hele pauze besteedde ik aan de portretten van het Scheveningse echtpaar en of ze er nou op leken of niet, zij vond het énig en stopte geld in mijn broekzak, een briefje van vijftig.
‘Zie het maar als aandenken aan deze avond, als souvenir uit Amsterdam’ zei ik toen ik haar het geld terug gaf.
Toen ze tegen sputterde moest ik denken aan het spreekwoord ‘drank in de man, wijsheid in de kan.’

Het moment was aangebroken dat het echte spektakel zou beginnen, een optreden van de jonge, inmiddels succesvolle pianist Arcadi Volodos.
Doodstil was het ineens toen hij plaats had genomen achter de vleugel en toen de stilte bijna hoorbaar werd klonken de eerste klanken van Rachmaninov’s Etude – tableau, fenomenaal door de ruimte.
Tussen de hoofden ruggen en schouders van de mensen die voor mij stonden of zaten kon ik nog net een glimp opvangen van zijn spartelende vingers die virtuoos over de toetsen dansten zodat het leek alsof zij door een hogere macht werden bestuurd.
De ongelofelijke stilte van het aandachtige publiek werd abrupt verbroken. Het touw van de hangmat waarin een toeschouwer relaxt lag te luisteren begaf het waardoor de onfortuinlijke man te water raakte.
Terwijl een toegesnelde cameraman het gebeuren vastlegde speelde de jonge pianist onverstoord door en herstelde de rust door zijn verbluffende spel.
Zelf raakte ik in een soort trance waardoor ik, door heimwee getroffen, behoefte kreeg om zelfs op de twee bij twee vierkante centimeter die ik ter beschikking had, te gaan dansen.
Maar wat mocht ik nog meer wensen dan simpelweg alles over mij heen te laten komen. Temidden van al deze mensen met hun stoeltjes op het dek van hun bootjes, hangend uit het raam of gewoon net als ik zittend op de grond, genietend van de geneugten des levens, zwaaiend met de hun toegeworpen lichtjes. Wat een feest!!
De laatste klanken van Arcadi ‘s pianospel werden opgenomen in een enthousiast gejoel, getoeter en geklap.

Diverse keren kwam hij terug om het aanhoudende applaus in ontvangst te nemen. Terug aan zijn vleugel speelde Arcadi de eerste noten van het volkslied van Amsterdam, ‘Aan de Amsterdamse grachten’. Uit alle kelen die aanwezig waren klonken de overbekende woorden. ‘Heb ik heel mijn hart voor altijd verpand’ en het was oprecht gemeend, ook door mijzelf.
Een gelukzalige avond, aan die Amsterdamse gracht in het hartje van de Jordaan waar ik als meisje
van negentien jaar vijf fantastische jaren heb mogen doorbrengen tussen de echte Jordanesen.

Een fantastische avond was helaas weer voorbij. De mensen zochten zich een weg terug naar waar ze vandaan waren gekomen.
De Goden waren ons goed gezind geweest deze avond want het bleef warm en droog.
Pas toen ik met mijn vriendin terug liep naar de bus barstte het los, een donderend en bliksems applaus, een kletterende regenval als dank, uit naam van de Goden.

En wederom was het een avond om nooit te vergeten!!!!!

thea tuinebreyer

3 reacties

Opgeslagen onder Verhalen

3 Reacties op “het Prinsengracht concert

  1. Veronica Mossou

    Lieve Thé!
    heerlijk je verhaal, en leef weer helemaal met je mee.
    Jouw beeldends vermogen is net als het mijne, we zoudenblinde mensen een enorm plezier doen, naast alle anderen!

  2. Beste Thea,
    Met ontroering heb ik je verslag gelezen over het prinsengrachtconcert 2001.
    Ik ben momenteel bezig om voor de avro een document samen te stellen over 30 jaar prinsengrachtconcert dat volgend jaar gaat plaatsvinden. Jouw mooie betoog heeft mij geinspireerd om het vanuit het perspectief te zien van de ” gewone” bezoeker.
    Hartelijk dank hiervoor en veel groeten,
    Marlies

  3. Pieter van den Eeden

    Dag Thea, Het is nu donderdag 30/9, en zojuist heb ik je gebeld met de vraag of je op donderdagavond 18 november zou willen poseren bij Vrij en Blij. Je nam de telefoon niet op, en dus heb ik ingesproken. Ik zit wel met een practisch probleem. Dat is dat ik morgenvroeg met Ruud een maand lang ga schideren in Callosa d’En Sarrià (ya lo adivinas, en España). Toch wilde ik tijdig reserveren. Zou je me je antwoord willen sturen via email? pvdeeden@hotmail.nl. Over détails zullen we later kunnen overleggen.
    Hartelijke groet, Pieter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s